Pokonałam właśnie pokusę napisania notatki w punktach. Zbyt wiele ich u mnie, a wcale nie podoba mi się taki styl, choć jest wygodny.

Przed kilkoma dniami wróciłam ze szlaku Pieszej Pielgrzymki Podlaskiej na Jasną Górę. Informowałam o powrocie na mojej fejsbukowej stronie BożyFreeStyle (gdzie lada chwila będzie 200 polubień! Dziękuję! :) ).

Poniekąd czuję się jak obserwatorka całej pielgrzymki. Niewiele miałam w tym roku wspólnego z pieszym pielgrzymowaniem, ponieważ całą drogę jechałam autem - taki rodzaj służby. Moje uczestnictwo w pielgrzymce bardzo różniło się od pielgrzymowania tych, którzy kroczyli pieszo. Nie miałam możliwości wysłuchania pielgrzymkowych konferencji, modlitwy w drodze, doświadczenia wspólnoty. Z pewnością do podobieństw mogę zaliczyć trud. Zarówno piesze kroczenie jak i służba na pielgrzymce wiąże się z ogromnym wysiłkiem. Oczywiście- upały, które trwały przez całe dwa tygodnie, topiący się asfalt i zwiększająca się liczba kilometrów "w nogach" dużo bardziej doskwierały tym, którzy szli. Natomiast ból rąk, kręgosłupa, pośpiech i "ciężka" atmosfera to mój trud pielgrzymowania na Jasną Górę. Nie chcę skupiać się na tym co było trudne, choć chcę wyraźnie zaznaczyć, że spośród moich wszystkich siedmiu pielgrzymek (5 przeszłam pieszo) ta siódma - tegoroczna - była dla mnie najcięższa, momentami "nie do zniesienia".

Myślę, że na samym początku warto wspomnieć o haśle tegorocznej pielgrzymki: "Bądźcie sobie wzajemnie poddani", bo zasługuje na to, aby je powtarzać. Szczególnie, że czasy niejako hołdują egoizmowi. Hasło nawiązujące przede wszystkim do relacji w rodzinie, z której każdy z nas wyszedł i do której założenia większość z nas jest powołana. Bardzo ważny temat w dobie zaprzeczania istnienia miłości (poprzez wzrastającą liczbę rozwodów, in vitro, aborcję, eutanazję). Kiedy kilka miesięcy przed rozpoczęciem pielgrzymki dowiedziałam się jakie będzie hasło naprawdę bardzo się ucieszyłam. Może wynika to z faktu, że sama chcę o tym słuchać, a dalej- głosić innym, w swoim środowisku. Mimo że nie pielgrzymowałam z żadną konkretną grupą, to doświadczałam bardzo dobrych słów, gestów, uśmiechu wielu - przecież studzonych - pątników, a także kilku mocno rozwijających rozmów. Moje życie wzbogaciło się o nowe znajomości, a niektóre z więzi już istniejących wcześniej zostały zacieśnione. Poniosłam też straty - niektórymi znajomościami bardzo się rozczarowałam, inne się zwyczajnie zakończyły. Na samym początku mojego pielgrzymowania zakończyłam też odmawianie Nowenny Pompejańskiej, o której więcej napiszę innym razem. Tym, co mnie bardzo cieszyło była codzienna poranna Eucharystia i wieczorny apel jasnogórski. Skoro świt, można było spotkać się z Bogiem w Słowie, ale też przyjąć Go do serca. Myślę, że dzięki tej Jego Boskiej Obecności we mnie byłam spokojniejsza, mogłam powstrzymać się od zbędnych słów, osądów, od uzewnętrzniania swojego zmęczenia w raniącym inne osoby zachowaniu. Wieczorny apel traktowałam jak spotkanie z Przyjacielem, u którego można się zatrzymać, który wysłucha, poradzi co dalej, przytuli i otrze łzy. Spotkanie z Przyjacielem, przed którym nie trzeba udawać, że jest lekko i przyjemnie. Pewne sytuacje pielgrzymkowe albo z pielgrzymką związane nauczyły mnie tego, że mimo najszczerszych chęci czynienia dobra; mimo dobrych intencji; mimo uczciwości można zostać zrozumianym zupełnie odwrotnie i czasem trzeba się z tym najzwyczajniej pogodzić, co z pokorą staram się czynić.

O pielgrzymce różnie się mówi. Jedni się nią zachwycają i wzruszają, inni krytykują ją. Myślę, że dobre słowa przeważają i zdecydowanie piesze pielgrzymowanie może być uświęcaniem się, ale te słowa, które stawiają pielgrzymowanie w złym świetle nierzadko też są prawdziwe. Można wykorzystać ten czas pielgrzymowania aby przybliżać się do Boga, ale można też uczynić z tego pewnego rodzaju przygodę, niewiele mającą wspólnego z życiem wg Ewangelii, a będącą raczej sprzeciwianiem się Jej.

Cokolwiek by się nie mówiło, kiedy przychodzi moment stanięcia twarzą w twarz z Matką w głowie każdego odżywają intencję, serce każdego zostaje poruszone, nie zawsze może pozytywnie. Czasem może być to poruszenie buntu, pretensji. Ale to jest właśnie Kościół, który kocham - Kościół, który szuka ukojenia, utulenia, ratunku, wysłuchania u Matki. Wierzę w ten Kościół - w tych wszystkich świeckich, te wszystkie rodziny, w te siostry zakonne, braci zakonnych, w tych kapłanów. Wierzę w ten Kościół, który jest tak słaby, że prosi, a jednocześnie tak mocny, że potrafiący się przyznać do słabości.

Rower, rolki, skakanka, hula-hop czy po prostu dobre buty do biegania. Nieważne co, ważne aby się ruszać i to na świeżym powietrzu! Przez długi czas byłam zasiedziałą młodą osobą, która spędzała czas nieustannie w domu, najczęściej przed laptopem pożerając tony słodkości i fast-foodów. Jedna znajomość to bardzo zmieniła. Zaczęłam spacerować i odkrywać, że to jest piękne - aktywność fizyczna w połączeniu z cudowną przyrodą! Teraz głównie spaceruję lub jeżdżę na rowerze i mimo, że moja kondycja nie jest rewelacyjna i czasem w drodze bardzo sobie pod nosem narzekam, to zawsze po wysiłku jest niesamowita radość! Każdą aktywność można urozmaicać. Najbardziej chyba popularne są słuchawki w uszach, ale osobiście za tym nie przepadam (i uważam, że może to być czasem wręcz niebezpieczne). Jeśli chodzi o mój pomysł, co w tle fizycznego wysiłku tu wybieram nasłuchiwanie odgłosów świata. Szczególnie jadąc, biegając czy spacerując po lesie jest to naprawdę relaksujące i uszy wypoczywają ;)

Muzyka – jeśli ktoś już twierdzi, że żyć bez niej nie potrafi (ja w wakacje stronię raczej od muzyki), niechaj weźmie w dłonie dobry krążek, czyli płytę StronyB "z bliska brzydka" i się rozkoszuje 11 historiami, które są tam zapisane. Dla mnie dzieło sztuki, miód na moje uszy, ale też porcja niełatwych opowieści muzycznych, ku lekkiej-nielekkiej zadumie. Druga rzecz muzyczna - znany chyba większości czytelników Mark Knopfler, którego nieustannie darzę niemałą sympatią. Przed kilkoma dniami koncertujący w Polsce (Kraków). Ta muzyka pozwala odpłynąć w jakiś taki lepszy kawałek wszechświata.

Wersja dla kobiet – spódniczki i sukienki! :) (Must have nie tylko wakacji! ) Dziewczyny, kobiety, panny i mężatki! Błagam! Jak najczęściej nośmy spódnice i sukienki. Świat będzie piękniejszy! :)

Telefon – może to być zaskoczenie, ale telefon dla mnie równa się kontakt z tymi, których kocham, z tymi za którymi tęsknię. Kontakt z tymi ludźmi w moim życiu jest jednym z najpiękniejszych jego elementów. Dlatego nie wyobrażam sobie, aby go nie było. Druga ważna rola mojego telefonu – aplikacja Pismo Święte i aplikacja Endomondo ;)

Wypunktowane najważniejsze! Pięknych wakacji życzę Wam wszystkim! :)

Na szczęście nie tylko w sercu, ale i w kalendarzu!

To zdecydowanie mój ulubiony miesiąc! Miesiąc, w którym wszystko tak cudownie kwitnie! Miesiąc, w którym świat staje się zielony, w którym powietrze tak pięknie pachnie (nie tylko po deszczu), miesiąc moich ukochanych konwalii i w końcu ciepłych wieczorów. Najistotniejsze jest jednak to, że jest to miesiąc maryjny, a ja uwielbiam nabożeństwo majowe i nigdy się tak dobrze nie dogaduję z Maryją jak właśnie w maju. Tak naprawdę od dzieciństwa chodziłam na nabożeństwa majowe, które odbywały się przy przydrożnym krzyżu w wiosce, z której pochodzę. To znany obrazek w Polsce, a już szczególnie na moim rodzinnym Podlasiu. Chodziłam też na pielgrzymki na Jasną Górę, a w październiku brałam udział w nabożeństwie różańcowym. Różaniec to zresztą jedna z moich ulubionych modlitw.  Jednak duchowość maryjna dopiero od niedawna (rok, może trochę dłużej) staje się mi bliższa niż kiedykolwiek wcześniej. Zawsze wolałam nosić krzyż niż medalik z wizerunkiem Maryi, których miałam wiele. Prędzej czy później wracałam do krzyża. Kiedy dostawałam "święte" obrazki to wolałam te z Jezusem, niż z Maryją. Te niezliczone wizerunki Najświętszej Maryi mnie jakoś rozpraszały, a jedynym wizerunkiem, który mnie przekonywał był ten z Obrazu Jasnogórskiego. Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy dostrzegłam w swoim kościele parafialnym, że w nawie głównej jest obraz Maryi Niepokalanie Poczętej (coś podobnego jak Ta z obrazu Bartolome Estaban Murill). Oczywiście zawsze widziałam ten obraz nawet kiedyś bardzo mi się nie podobał. Ale był taki moment, że ten wizerunek mnie zauroczył totalnie, w jednej chwili, tak mi się spodobał, że po prostu stwierdziłam: Ona jest NAJPIĘKNIEJSZA! A zaraz po tym oświadczyłam przed samą sobą: chcę Ją poznać i chcę być taka jak Ona! Wtedy niechęć do Maryi zaczęła się zmieniać w fascynację Jej Osobą. W pierwszej kolejności szukałam co Pismo Święte o Niej mówi, później przeczytałam Traktat o prawdziwym (doskonałym) nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny (polecam wszystkim bez wyjątku!) i przede wszystkim zaczęłam się modlić przez Jej wstawiennictwo bardziej świadomie. Świadomie widząc Jej piękno. Bardziej Ją poznaję, więc nasza relacja staje się coraz bliższa, coraz cieplejsza. Najbardziej mnie zadziwia tym, że właśnie Ona uczy mnie dzisiaj - w XXI wieku- być piękną kobietą. Ona jest ideałem. A ja chcę być jak najbliżej tego Ideału. Urzeka mnie Jej pokora, oczarowuje mnie piękno Jej serca, w którym wszystko zachowywała, bez zbędnej paplaniny. Wreszcie- porywa mnie Jej odwaga, Jej siła.

Może znacie jakieś dobre książki o duchowości maryjnej, które polecacie?

Jeśli kiedyś przyjdzie mi wyjść za mąż (daj Boże! ;), to na pewno mój ślub będzie właśnie w maju.

Obiecałam sobie, że moje notatki będą krótsze i nie tak wielowątkowe jak dotychczas. Słowa dotrzymuję, a dziś jest taka piękna Ewangelia, że muszę ją Wam tutaj zapodać! Komentarz jest zresztą zbędny!

Nie sposób nie wspomnieć, że w maju premiera Z bliska brzydka – stronaB (drugi krążek zespołu, o pierwszym pisałam TUTAJ). Już się nie mogę doczekać. Wyczuwam krążek dobrej muzyki. Będzie idealnie się przygotowywało do obrony licencjatu słuchając płyty ;)

Pozdrawiam z nieco deszczowego  dziś Lublina!

Pamiętam jak kilka lat temu, w jednym z siedleckich kościołów ryczałam jak bóbr przy psalmie, który także dzisiaj śpiewamy w liturgii słowa: Biedak zawołał i Pan go wysłuchał. Pewnie wcześniej go już słyszałam, może nawet nie raz, ale wtedy przemówił on do mnie tak niezwykle mocno, że płakałam i się śmiałam (cieszyłam) jednocześnie. Coś we mnie pękło. To było dla mnie jedno z najbardziej żywych doświadczeń Słowa Bożego.

Uświadomiłam sobie wtedy bardzo mocno Bożą Miłość, jaka ona jest totalnie inna niż miłość ludzka. Ona jest bezinteresowna, darmowa,  nie trzeba o nią zabiegać, nie trzeba o nią walczyć, Bóg chcę wyłącznie abyśmy ją przyjęli. Biedak - w ogóle się wtedy z nim nie utożsamiałam. Pomyślałam sobie nawet, że to jest taki ktoś ostatni, ktoś kogo los jest wszystkim ludziom obojętny, kto jest zupełnie sam i chociaż wówczas byłam w kiepskim stanie i czułam się właśnie podobnie, to pomyślałam sobie, że on jest w jeszcze gorszej sytuacji niż ja. A Pan go wysłuchał. Oczywistym stało się dla mnie, że skoro wysłuchał jego to wysłucha także mnie. I rzeczywiście w niedługim czasie poznałam o.Marka OMI, który zaczął mnie wprowadzać w to, co nazywa się tak naprawdę chrześcijaństwem (czyli po prostu miłość, przejawiająca się w służbie, ale też modlitwa, oddanie się całkowite Jezusowi). Oczywiście pozostaje kwestia tego, na ile otworzyłam się na to, czego mnie uczył, ale to był człowiek, który był mi dany wtedy przez Jezusa, aby mnie uwolnić od ucisku, jaki wtedy był. Spojrzeć z perspektywy kilku lat i to dostrzec i uświadomić sobie co by było gdybym się zastosowała do wszystkich rad mądrego kapłana, gdzie dzisiaj bym była, ilu bym uniknęła problemów, ile zranień. Spoglądam na to z dozą smutku, że tak się nie stało, ale też nadziei, bo oto... dziś znów jest ten psalm. Może nie wywarł na mnie takiego wrażenia jak wówczas. Znów wołam o pomoc, o uratowanie przed wieloma pułapkami świata i znów Pan wysłuchał. I dziś znów Bóg stawia na mojej drodze mądrego kapłana, który daje bardzo konkretne choć trudne zadania/wskazówki. Wystarczy zaufać Bogu i Kościołowi (w osobie tego księdza) i można uniknąć ucisku w przyszłości, uniknąć zranień, zawodzenia się na sobie i ludziach, bólu. Tak wiele i tak zarazem niewiele. Wystarczy odrobina odwagi.

Nie lubię takich przerw w pisaniu z kilku powodów. Pierwszy powód jest taki, że muszę uświadomić sobie przyczynę, dla której nie pisałam, czyli po prostu – lenistwo, a to okropnie niewygodne. A drugi jest taki, że po tak długim czasie jest wiele tematów i nie bardzo wiadomo, który poruszyć. Słabo jest pisać o wszystkim na raz, bo robi się takie masło maślane, w którym sama do końca nie wiem o co chodzi. Pogoda sprzyja do pisania o niej, bo pogoda ma to do siebie – lubi być na językach. Jak jest ładna, to aż prosi się wspomnieć jakie to wspaniałe, że słońce, że ciepło, że aż chce się żyć, a gdy deszczowa, to w dobrym stylu byłoby co nieco napisać, że nie motywuje do działania, że przeszkadza na rowerze jeździć i nawet utrudnia sprzątać w domu, no bo brzydka jest i już. A o wiele łatwiej byłoby się jednak przyznać, że to nie pogoda jest brzydka, tylko serce mamy poobijane, jeśli nawet nie rozbite. Krótko mówiąc: nie jesteśmy w pełni szczęśliwi, bo jest nam źle.

Czas Wielkiego Postu dobiega końca. Można powiedzieć, że widać już Święta… nie tylko na sklepowych witrynach, ale i w Kościele – do kratek konfesjonału ustawiają się coraz dłuższe kolejki! Piękny widok! (i Bogu Dzięki, że mam stałego spowiednika. Dla niezorientowanych w temacie – z czym to się wiąże, napiszę innym razem)

Dobry to czas, aby spojrzeć na te minione kilka tygodni, czyli Wielki Post. Na początku było wiele postanowień. Jak zawsze przy okazji Wielkiego Postu. Dziś kiedy kończy się ten czas patrzę wstecz i przyznaję Wam, że okropnie mi głupio. Było tyle postanowień, jedne wielkie inne zupełnie małe i śmieszne. Wytrwałam tylko w jednym, z kategorii tych małych. Nie jestem z siebie zadowolona, choć cieszę się, że chociaż w tym jednym wytrwałam. Poza tym jest przecież kilka sukcesów tego Wielkiego Postu. Nie będę ich wymieniać, bo są to takie małe moje osobiste „wygrane”. Dużo dało mi rozważanie Męki Pańskiej. Bardzo często, na spokojnie wracałam do tych zwyczajowo czternastu stacji. Pozwoliło mi to odnaleźć się na Jego drodze oraz odnaleźć Go na mojej drodze. Dodatkowo wybrałam sobie na czas Wielkiego Postu jako lekturę przewodnią Wspominając błogosławioną mękę, autorstwa o. Raniero Cantalamessa.

Moje odkrycie tegorocznego Wielkiego Postu brzmi: jestem jak Cyrenejczyk. Można spojrzeć na to dwojako. Z jednej strony to postać pozytywna, ponieważ Szymon pomaga Jezusowi dźwigać ciężkie belki, z drugiej – zostaje do tego pięknego czynu przymuszony, co ewidentnie nie stawia go w najlepszym świetle. Można powiedzieć: „przypadek”: przypadkowy człowiek, przypadkowo zaczepiony przez przypadkowych oprawców, aby pomóc przypadkowemu skazańcowi. Ale powołanie Boże rodzi się przed wszystkimi wiekami i któregoś dnia wkracza w bieg życia danej osoby, częstokroć nim wstrząsa i przede wszystkim nadaje temu życiu nową perspektywę. Nie sądzę, że życie Szymona po tym piątku zostało takie same. Stronnice Pisma Świętego nie przekazują nam co działo się z Szymonem po tym dnu, ale mogę się domyślać, że to wydarzenie zmieniło go i odmieniło jego życie. Szymon doświadczający zmęczenia po pracy nie był zachwycony skierowanym na niego przymusem pomocy jakiemuś Skazańcowi. Jednak pomógł. Co mnie łączy z Cyrenejczykiem? Łączy mnie powołanie. Bóg woła przez ludzi, aby – kolokwialnie mówiąc – robić dobro. Czasem to dobro zdarza mi się robić bezinteresownie, ale przecież bywa i tak, że ktoś albo coś (okoliczności) sugerują mi, aby pomóc. A ja… wracam akurat zmęczona po zajęciach z uczelni na stancję. Nie chce mi się, ale pomagam. I raczej się nie zdarza w moim życiu tak, aby pozostało to bez znaczenia. Ta myśl motywuje mnie, aby nie oglądając się na innych i warunki wychodzić pierwsza z pomocą. Bo dobro zawsze wraca.

Dzisiaj jest już Wielki Czwartek. Ustanowienie dwóch sakramentów, które też nie pozostają bez znaczenia w moim życiu. Jutro Piątek i Sobota… Triuduum Paschalne. Po pierwsze, to chciałabym Was zachęcić, abyście o ile to możliwe uczestniczyli we wszystkich tych dniach a po drugie żebyście słuchali. Liturgia Słowa w tych dniach jest bardzo bogata. Po prostu bądźcie i słuchajcie, to Wam pozwoli wejść w świętowanie. A na życzenia wielkanocne…jeszcze przyjdzie czas….