Kiedy nie rozumiem jakiegoś słowa, sprawdzam w odpowiednim słowniku co ono oznacza. Robię tak prawie zawsze, co zawdzięczam swojej dociekliwości. Gdy nie rozumiem Słowa Bożego zaczynam czytać przeróżne dostępne mi komentarze do danego fragmentu. Bardzo lubię czytać co mają do powiedzenia bibliści. Jedni mniej, inni bardziej przystępnie i ciekawie. Marzyłam kiedyś o tym, aby poznać hebrajski, grecki i czytać Pismo Święte w oryginale, wszak to oryginalny tekst jest natchniony. Zaczytując się w tym wszystkim nachodzi mnie pokusa, aby popełnić pseudo naukowy tekst. Pseudo naukowy, ponieważ od razu przy pierwszym zdaniu czuję niemoc, która jest wynikiem braku wystarczającej wiedzy i wyłącznie umiejętnością powtórzenia tego co przeczytałam. Myślę, że każdy z nas potrafi korzystać z wyszukiwarki internetowej i bez problemu poradzi sobie w odszukaniu dobrych komentarzy. Ze swojej strony polecam Stacja7 i ten oto tekst na jutrzejszy dzień: <a href="http://www.stacja7.pl/article/4561/Jutro+Niedziela+-+II+po+Narodzeniu+Pa%C5%84skim+B/85">Stacja7- Jutro Niedziela</a> (mój post nie jest sponsorowany).
SŁOWO BOGA
Słowo Boga to jednak nie zwyczajne słowo. To Słowo jest żywe. Jeśli jeszcze tego nie doświadczyłeś, to masz przed sobą piękne chwile. Ja doświadczyłam tego kilka lat temu i były to jedne z najpiękniejszych i najważniejszych chwil w moim życiu. Co to znaczy, że to Słowo jest żywe? <em>Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca</em> - napisane jest w Liście do Hebrajczyków. Najbardziej trafnym dla mnie jest odkreślenie, że Ono jest przenikające. Jak słyszę Boże Słowo, to Ono przenika całe moje życie, moją rzeczywistość, szczególnie moją teraźniejszość. Odpowiada na moje problemy, bolączki, wątpliwości, na każdą moją myśl. Dlatego niewystarczające będą nawet znakomite komentarze. Trzeba chcieć słuchać Słowa, a nie komentarza. Łatwo dać się oszukać, że komentarz jest lepszy. Nie jest. Nawet samo porównanie jest chyba nie zbyt trafne. Moje doświadczenie jest takie, że najlepiej słucha mi się Boga w ciszy. Trudno o tą ciszę, ale o nią się staram. Trzeba sobie wygospodarować taką chwilę, na spotkanie ze Słowem (czyli Bogiem). Dla mnie najczęściej jest to pora wieczorowa.
<em>A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas</em>. Bóg przyszedł na świat w ludzkiej postaci, aby doświadczyć wszystkiego co ludzkie, poza grzechem. Czasem gdzieś w swojej bezsilności mówię: Boże Ty nie wiesz, Ty nie rozumiesz. A On przyszedł i poznał to wszystko czego doświadczam. Zna to wszystko po wielokroć lepiej. Zamieszkał między nami, choć nie był serdecznie przyjęty i wciąż jest odrzucany. Jego wola jest dla mnie nierzadko tak trudna do przyjęcia, że ją odrzucam. Jego nauczanie bywa męczące, wymaga radykalnego cięcia - złych korzeni (relacji, nawyków, czy nawet cech). Kiedy decyduję się Go przyjąć decyduję się na to, żeby przewracał On moje życie nawet o 180 stopni. Czasem się buntuję, ale ostatecznie się zgadzam. Przyjąć Go do każdego "pokoju" mojego serca.

Jesteście niesamowici, że odpowiedzieliście na moją prośbę! Uwielbiałam dziś Jezusa w Najświętszym Sakramencie na adoracji w czasie skupienia u sióstr, właśnie między innymi za to, co pisaliście. Bardzo Wam dziękuję!

Jak już wspomniałam - uczestniczyłam dziś w dniu skupienia u sióstr, żyjących regułą św. Franciszka z Asyżu. Uczestniczyłam już w wielu rekolekcjach i dniach skupienia i tematy czasem się dublują, ale Pan zawsze Jest, a spotkanie z Nim nigdy nie jest takie samo. Może być podobne, ale nie takie samo. Ponieważ ja idę do przodu, a czasem się cofam, ale już nigdy nie jest tak jak było dzień wcześniej, miesiąc, rok wstecz... Dziś było o moim ulubionym świętym, tym za którym po prostu szaleję, czyli o św. Franciszku z Asyżu. Nie wiem, który to już raz ;) Ale właśnie: nowości, nowości, nowości! Świeżość :) Konferencja była przygotowana z akcentem na radość Franciszka i na jego uwielbianie Chrystusa, czyli to o czym pisałam wczoraj, a zupełnie pominęłam osobę, która jest tak mega dla mnie ważna. I tak czasem....yyy...no dobra, często gdy się zastanawiam nad moim powołaniem życiowym to zapominam o tym wielkim świętym, który przecież niezmiennie mnie fascynuje, pociąga, zachwyca. Jego droga nawracania. To co chyba najbardziej mnie chwyciło za serducho w czasie konferencji głoszonej przez brata kapucyna, to słowa: "Oddał wszystko co miał najcenniejszego. Są takie rzeczy, relacje, które są dla nas najcenniejsze, ale bez oddania tego Bogu, nie oddasz siebie w pełni Jezusowi". Ciągle się zastanawiam, czego mi brakuje w moim rozeznawaniu. A brakuje mi dobrej podstawy - wolnego serca. Ta postawa, ubóstwa - wolnego serca, jest w moim przekonaniu niezbędna do rozeznawania. Pozbycie się wszystkiego, co mnie "trzyma", a przecież jest tego tak wiele... To co "trzyma" wcale nie daje mi radości, są to takie pociechy, które lubią, które podobają się moim rówieśnikom, dla których Bóg może i jest, na którymś tam miejscu... Bardzo chcę, żeby Bóg był w moim życiu na pierwszym miejscu, przed wszystkimi i wszystkim. Franciszek powoli odkrywał, że dotychczasowe życie go już tak bardzo nie kręci, że imprezy, wino, śpiew, że to wszystko nie daje mu już radości. Dobrze wiedzieć, że już ktoś przez to przechodził. Nie czuję się taka osamotniona w tym moim odkrywaniu swojego miejsca, bądź odkrywania co nim na pewno nie jest. To odkrywanie wzbudza wiele różnych emocji, niekoniecznie pozytywnych. Odkrywa się bowiem swoją "inność", która wzbudza niezdrowe zainteresowanie i naraża na upokorzenie. Dlatego jest ryzyko rezygnacji z tego odkrywania, ale to zgubna droga, bo tylko progres na drodze wiary ma sens. Stagnacja usypia serce i rozum, usypia czujność i budzą się demony ze swoimi licznymi pokusami. Ważne też, żeby na tej drodze, w tej drodze rozeznawania, ale też szerzej mówiąc drodze nawracania zmieniać wyłącznie siebie, a nie innych (chyba, że zmienią się pod wpływem dobrego świadectwa to chwała Panu). Nie mogę też nie wspomnieć o Ewangelii dnia dzisiejszego, która idealnie pasuje do osoby św. Franciszka. Ten święty był posłuszny, wierny Bogu na drodze nawrócenia, był też wierny Kościołowi Świętemu, którego pytał o zgodę, o pozwolenie, o zdanie. "Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny" - oby tak się stawało w moim życiu.

pax! ;]

"Pieśń słoneczna"
Najwyższy, wszechmocny i dobry Panie,

Długie niepisanie oznacza tyle, że nie miałam na to czasu, a miałam całe mnóstwo zajęć. Nie wyobrażałam sobie, jak można na ostatnim roku studiów mieć tyle zajęć. Niepojęte.